Гісторыя Беларусі IX-XVIII стагоддзяў. Першакрыніцы.


[1435].VII.10. Трокі. В.к.л. Жыгімонт Кейстутавіч загадвае жамойцкаму старасце Мантоўту, каб ён даў па аднаму чалавеку жамойцкім людзям, якія былі пералічаны ў больш ранняй грамаце, адпраўленай жамойцкаму старасце Гайліміну (гл.: d052); а менавіта каб далі Перавойну чалавека Шніркшацівіча.

Месцазнаходжанне арыгінала цяпер невядомае. Тэкст быў запісаны прыблізна ў 1543-1547 гг. у рэестры "Записанье листовъ и правъ бояромъ земли Жомойтское, волости Мядикгяльское на земли их належачые и повинности з них, яко мают полънены быти". Рэестр упісаны ў 6-ю кнігу судовых спраў Літоўскай Метрыкі. Цяперашняе месцазнаходжанне і сігнатура гэтай копіі: Расійскі дзяржаўны архіў старажытных актаў у Маскве. Ф. 389 (Літоўская Метрыка). Воп. 1. Кн. 225. Арк. 303.

Публікацыя: Lietuvos Metrika. Knyga Nr. 225 (1528-1547): 6-oji Teismų bylų knyga (XVI a. pabajgos kopija) / Spaudai parengė S. Lazutka, I. Valikonytė ir kt. Vilnius, 1995. P. 269 (дата прапанавана: 1434-1437). Электронная версія зроблена паводле гэтай публікацыі.

Дата: дакумент прыняты ў нядзелю 10 ліпеня, што адпавядае календару 1435 г.

      Его м(и)л(о)сть, панъ, казалъ тые листы записати в книги его м(и)л(о)сти, што тые бояре Мойжонъ Радивиловичъ, Томошъ Воитковичъ, Шчепунъ Даркойтис покладали перед его м(и)л(о)стью. А тые бояре земли Жомойтское, Медикянское волости, которые ся такъ в собе мають <...> [гл.: d052] А другий листъ ихъ же:

      Отъ великого князя Жыкгимонта старосте жомойтъскому пану Монтовъту.
      Жаловали намъ жомоит Первоинова чадъ з Мединьковъ, и грамоту н(а)шу положыли передъ нами, Кгойлимину писаную, што велели есмо были дванадцати жомойтиномъ дати по чоловеку. И Кгойлиминъ, дей, и инымъ подавалъ, а инымъ не далъ.
      И мы тую грамоту н(а)шу, Къгойлимину писаную, к тобе послали есмо, в сей  нашой  грамоте, в которой  имена тое жомойти пописана. И ты бы сед  с тивуны, з бояры, досмотрелъ, которымъ будеть Кгойлиминъ подавалъ, тым  не надобе давати, а которымъ будеть Кгойлиминъ не далъ, тымъ бы есте подавали по чоловеку, обыйскавъ таковъские, штобы ся годили, штобы не путные, не данные, не куничники, а на [sic] такие, што на наше сено идуть, какъ же и въ той  грамоте, с тои жъ, што къ Кгойлимину писана.
      А в1 дрецкихъ2 дали есьмо той  жомойте Якуба Довойновича, которыхъ людей  вы обыйшчете, што ся будеть годити той  жомойти дати, он  бы имъ подавалъ.
      А Первоинъ самъ просилъ у нас  собе чоловечъка, а на ймя Шниркшетивича. Будеть ли ся ходити3, а ты бы ему того и далъ, ажъ будеть не путный, не данникъ а не куничникъ.
      Псан  у Троцехъ, в неделю, июля десятый день.

1 Літара "в" пад цітлам. 2 Дрецких: так у рукапісе, трэба "децких". 3 Ходити: так у рукапісе, трэба "годити".

А.Л. Ідэнтыфікацыйны нумар электроннай версіі дакумента: d053 ад 2010.II.14.






Hosted by uCoz