Гісторыя Беларусі IX-XVIII стагоддзяў. Першакрыніцы.


[1436].XI.03, лета 6900, індыкт 15. Перамышль. Вялікі князь Свідрыгайла Альгердавіч надае свайму слузе Федзьку Вайніловічу за верную службу Новае Сяло ў Гарадзецкім (Давыд-Гарадоцкім) павеце, Забалоцце, зямлю Туровіча ў Вялемічах, а ў Ольшах зямлю Рудніца з усімі ўгоддзямі, на вечнасць; а зямлю гэту раней трымаў Радзівіл, які здрадзіў і выдаў свайго гаспадара князя Мітку Давыдавіча князю Жыгімонту Кейстутавічу.

Месцазнаходжанне арыгінала цяпер невядомае. Тэкст быў запісаны на пергамене і зацверджаны падвешанай пячаткай. Арыгінал прадставілі Багдан Карчэўскі і Багдан Любавіцкі ў Пінскі гродскі суд, і тэкст быў запісаны у кнігу пад названнем "Реестръ списовання привильевъ земянъ, шляхты повѣту Пинского и поповъ, наданья замку Пинского" (кніга перапісана 30 кастрычніка 1554 г.; яе копія XVII ст. захоўваецца цяпер у Нацыянальным гістарычным архіве Рэспублікі Беларусь у Мінску. Ф. 1777. Пінскі земскі суд. Воп. 1. Адзінка захавання 88). Па гэтай копіі тэкст граматы надрукаваны ў выданні: Ревизия пущ и переходов звериных в бывшем Великом княжестве Литовском, с присовокуплением привилегий на входы в пущи и на земли. Т. 1. Вильна, 1867. С. 327-328. Электронная версія зроблена па гэтай публікацыі.

Дата: устанаўліваецца паводле 15 індыкта, дата 6900 год яўна памылковая.

      Реестръ списанья прывильевъ земянъ повѣту Городецкого. Село Новое. Богданъ Корчевскій, Богданъ Любовицкій оказали прывилей великого князя Швитригайла на имѣнье свое, писаный на паркгаминѣ, подъ прывѣсистою печатью.

      Милостью Божою мы, великій князь Свитрыкгайло Олкгирдовичъ.
      Чынимъ знаменито симъ нашымъ листомъ, даемъ вѣдати кождому доброму, нынѣшнымъ и напотомъ будучымъ, хто нань возрыть, или чтучы его услышыть и коли кому потребно будеть. И тежъ возрѣвъ есми знаменитую службу намъ, никгды неомѣшканую, вѣрного слуги нашого пана Федка Войниловича, и мы, порадившыся зъ радою нашою, князи и паны нашыми, дали есмо ему село Новое въ семъ Городецкомъ повѣтѣ, а Заболотье, а у Велимичохъ Туровича землю, а у Ольшахъ Рудница землю со всими прыходы и доходы, пожытки, какъ здавна и зъ вѣка къ тымъ селомъ прыслушало и слушаеть, съ поли, зъ дубровами, съ пашными, и зъ лѣсы, зъ бортными землями, зъ даньми, и зъ сѣножатьми, болоты, зъ рѣками, съ озеры, съ крыницами, съ потоки, зъ бобровыми гоны.
      И мы ему по тому жъ дали, пану Федку, уверху выписанья вѣчно, непорушно до его жывота, а по жывотѣ его жонѣ и его дѣтемъ и близкимъ его.
      Ачь бы иныи нѣкоторые хотѣли прыповѣдатисе къ тому имѣнью, ино тотъ Радивилъ, который передъ тымъ тое имѣнье держалъ, стоя1 на своего господара, на сестренца нашого князя Митка Давыдовича...2 и выдалъ его князю Жыкгимонту неподобными речьми. У той то речы князь Жыкгимонтъ князя Митка инялъ и згубилъ, а самъ тотъ истый Радивилъ у тыхъ речохъ избѣгъ и имѣнье повергъ у Городку, тое истое, што есмо дали пану Федку Войниловичу. Тотъ Радивилъ у Подолью умеръ, а тыми учынки и тыми речьми своими неподобными имѣнье стратилъ на вѣки и дѣтемъ своимъ.
      И мы есмо тое имѣнье дали вѣрному слузѣ нашому пану Федку Войниловичу и записали тымъ то нашымъ листомъ.
      А пры томъ были светки: князь Михайло Васильевичъ, а панъ Немира, староста Лицкій3, а панъ Богушъ, а панъ Федко крайчый, а панъ Сенько, [с. 328] подканцлерый.
      А про лѣпшую свѣдомость и твердость и печать нашу казали есмо прывѣсити къ сему нашому листу.
      Данъ и писанъ у Перемышла, сентебра 3 день, индиктъ 15, подъ лѣты Божою [sic] Нароженья Христова 6000 лѣтъ девятьсотъ.

1 У публікацыі яўна памылкова: съ тоя. 2 У публікацыі шматкроп'е. 3 Трэба: Луцкий.

А.Л. Ідэнтыфікацыйны нумар электроннай версіі дакумента: d037 ад 2009.XII.11.






Hosted by uCoz