Гісторыя Беларусі IX-XVIII стагоддзяў. Першакрыніцы.


[1470].IV.03, індыкт 3. Гародна. Кароль Польшчы, в.к.л. Казімір паведамляе трокскаму ваяводзе, маршалку земскаму Радзівілу Осцікавічу, што яму скардзіліся трокскія яўрэі: пры в.к.л. Вітаўце, в.к.л. Жыгімонце (Кейстутавічы) і пры самім в.к.л. Казіміры яны плацілі толькі палову серабшчызны, а другую палову плаціла места Трокскае па Лебедны мост; то гэты парадак няхай захоўваецца.

Папяровы арыгінал з пашкоджанай пячаткай у 1843 г., верагодна, знаходзіўся ў гарадскім архіве Вільні. У 1882 г., па сведчанні С.А. Бяршадскага, арыгінал быў у Віленскім цэнтральным архіве.

Публікацыя (па арыгіналу): Собрание древних грамот и актов городов: Вильны, Ковна, Трок, православных монастырей, церквей и по разным предметам, с приложением трех литографированных рисунков. Ч. 2. Вильно, 1843. С. 163-164, № 66; Бершадский С.А. Русско-еврейский архив. Документы и материалы для истории евреев в России. Т. 1. СПб., 1882. С. 37-38, № 8 (дата прапанавана: 1485); Lietuvos magdeburginių miestų privilegijos ir aktai. T. 6. Trakai / Sud. A. Baliulis; [spaudai parengė D. Antanavičius, A. Baliulis, R. Firkovičius]. Vilnius, 2008 P. 77, № 3 (за выданнем 1843 г.; дата: 1470). - Электронная версія зроблена паводле публікацыі 1843 г. Кірылічныя лічбы заменены на арабскія.

Дата: Дата 1485 г., прапанаваная С.А. Бяршадскім, памылковая. Радзівіл Осцікавіч (? - 1477) быў ваяводам трокскім з 1463 г., а маршалкам земскім - з 1463 па 1474 гг. У гэты час трэці індыкт прыходзіўся на перыяд з 1 верасня 1469 г. па 31 жніўня 1470 г.

      Казимир , Божею м(и)л(о)стью корол  полский, великий  кн(я)зь литовский  и руский, кн(я)жа пруское, жомоитскии и иных.
      Воеводѣ Троцкому пану Радивону [sic] Остиков(и)ч, маршалку земскому.
      Жаловали нам  жидова Троцкая, штож  дей за дяди нашего за великог(о) кн(я)зя Витовта, и за Жикгимонта, и за нас, коли положимъ на них  серебщину нашу, и они плачивали нам  половину серебщины нашее, тот  конецъ жидовский, ляхове, и русь, и жидова, татарове, по Лебедный мостъ, а половину плачивало мѣсто на сей сторонѣ.
      Ино как  бывало за дяди нашег(о) за великог(о) кн(я)зя Витовта, и за Жикгимонта, и за нас, как  намъ плачивали серебщину нашу ляхове, и русь, и татарове, и жидова на той сторонѣ Лебедног(о) мосту, и они бы нинѣ платили свою половину серебщины нашее, а половину бы мѣсто платило на сей сторонѣ.
      А будут  ли мѣщане о том  с  ними которое дѣло мѣти, ино, даст  ли Б(о)гъ, как  мы будем  оу Великом  княжствѣ Литовском  на потом, мы тог(о) досмотрим . А тепере бы вси сполна обѣдве половици нам  заплатила серебщины нашее не мешкаюче.
      Псан  оу Городне април  3, индикт 3.

А.Л. Ідэнтыфікацыйны нумар электроннай версіі дакумента: d115 ад 2010.VII.18. UPD: 2010.XI.07.






Hosted by uCoz