Гісторыя Беларусі IX-XVIII стагоддзяў. Першакрыніцы.


[1475].X.28, индикъ 9. [Месца не пазначана]. Берасцейскі намеснік Ян Насуціч і дарагічынскі намеснік Іван Іллініч па загаду в.к.л., караля Польшчы Казіміра выносяць вырак па зямельнай спрэчцы паміж пані Угроўскай, яе сынам Лаўрынам і панам Станіславам Жалязніцкім з братамі.

Арыгінал невядомы. Быў прадстаўлены 1496.X.06 у Дарагічыне панамі Жалязніцкімі падчас паўторнага разгледжання зямельнай справы. - Копія 1. Расійскі дзяржаўны архіў старажытных актаў. Ф. 389 ("Літоўская Метрыка"). Воп. 1. Кн. 6 (6-я кніга запісаў. Арк. 267-268 (паводле пагінацыі: с. 532-534).

Асноўныя публікацыі (па копіі 1): Акты Литовской метрики. Т. 1, вып. 2. 1499 - 1507 / Собр. Ф.И.Леонтовичем. Варшава, 1897. С. 166-167, № 725 (дата памылковая: 1505 г.); Lietuvos Metrika. Knyga Nr. 6 (1494–1506): Užrašymų knyga 6 / Parengė A. Baliulis. Vilnius, 2007. P. 336, № 569 (дата прапанавана: 1475 г.). - Тэкст прыводзіцца за выданнем LM-6. У выданні Ф. Леантовіча чытанні ў шэрагу выпадкаў іншыя, яны даюцца ў варыянтах (АЛМ).

Дата. Іван Іллініч называецца дарагічынскім намеснікам у перыяд каля 1475 г. (Насевіч В. Іллінічы // Вялікае княства Літоўскае. Энцыклапедыя. Т. 1. Мн., 2005. С. 666). 9-ты індыкт прыходзіўся на перыяд з 1475.IX.01 па 1476.VIII.31.

      Вписане листу старог  судового о тые ж  границы etc.

      Г(о)с(по)д(а)ра нашого великого короля Казимера приказаньемъ пан  Янъ Насутичъ, наместникъ берестеискии, а панъ Ивашко Илиничъ, наместник  дорогицкии.
      А при насъ было людеи  добрых  досыт: панъ Анъдреи  Косовскии, судя дорогицкии, а пан  подсудокъ дорогицкии, а пан  Карскии, [с. 533 (арк. 267 адв.)] а Милкобскии1, и инъшихъ добрых  людеи  при насъ было досыть.
      Жаловала намъ пани Угровская [с] своимъ сыномъ Лавриномъ на Железницъкихъ о землю. И мы тамъ тое земли обыездили2 и осмотрели. Напервеи  насъ повела пани Угровская а рекучи такъ: потуль мои  мужъ держалъ и предки мужа моего потуле держали. А къ жадному знаку ани к гранемъ насъ не привела.
      И за тым  Железницъкие повели насъ и зъ братьею своею, а рекучи такъ: за великого кн(я)зя Витовта и за великого кн(я)зя Жикгимонта пан  Нацъ3, будучи староста дорогицкии, отехал  отцу нашому по Мокрец4 от  Якимовског  границы а по Карского границу и грани отцу нашому и з угровляны положил. И мы тых  гранеи  пана Нацевых  смотрели5.
      И за тым  пани Угровская поставила своих  старцовъ осмъдесят, а Железницкие поставили своих  старцовъ сто.
      И мы есмо напервеи  пытали пани Угровское старцовъ, а рекучи такъ: которым  вы обычаемъ ведаете, покуле Угровское а покул  Железницкихъ? Они вси сознали а мовыть6 такъ: покул  пани Угровская вела, потулъ Угровское.
      За тымъ пытали есмо Железницкихъ старцовъ, и они посветчили, а мовят  такъ: за великог  кн(я)зя Витовта и за великого кн(я)зя Жикгимонта панъ Нацъ, будучи старостою дорогицкимъ и угровъскимъ розрубил  угровляномъ и з  Железницъкимъ от  Якимовского границы по Мокрец  олижъ по Каръского границу и грани положил  панъ Нац  угровляномъ и Железницкимъ. И на то хотели присягнути Железницъкихъ старцы.
      И мы, того досмотревши, подлугъ земъского обычая велели есмо Железницкимъ, Станиславу з братьею, самосемому присягнути. И пани Угровъская не хотела слухать и поехала прочъ. И мы возного послали гранеи  зарубати. И пани Угровская и с  сыном  возного отбила. И мы сами ехавъши отехали по Мокрец  а по Якимовского границу а по Карского границу, какъ пан  Нацъ отехал  и зарубил, и зъ Железницъкимъ при пана Нацевых  границах  зоставили есмо их, Железницъких, [с. 534 (арк. 268)] и пересуд  есмо у Железницкихъ узяли, и заклад  есмо заложили г(о)с(по)д(а)ру королю триста копъ а старосте петдесятъ копъ, хто коли будеть по насъ в Дорогичине, хто нашъ ездъ рушить.
      Писан  м(е)с(е)ца октябра 28 день, индикъ 9.

1 АЛМ. Минькобскій. 2 АЛМ. объѣздили. 3 АЛМ. нашъ. 4 АЛМ. Мокса. 5 АЛМ. осмотрѣли. 6 АЛМ. мовили.

А.Л. Ідэнтыфікацыйны нумар электроннай версіі дакумента: d124 ад 2010.X.17.







Hosted by uCoz